2026 week 45 | Een gele kaart
De Vrienden trekken een gele kaart richting de Wassenaarse politiek.
Raadsvergaderingen beginnen steeds meer op een kleuterklas te lijken waarbij de ‘meester’ er niet in slaagt orde te houden. Ondertussen zou het er in de ‘lerarenkamer’ ook niet al te gezellig aan toegaan. Soms kan beeldvorming heel krachtig zijn. Zo is het beeld van rondvliegende laptops moeilijk van je netvlies te wissen. Waarbij wel vooropgesteld moet worden dat het werpen van een laptop naar iemands hoofd toch een zekere krachtsinspanning vergt gelet op de omvang en zwaarte van het apparaat en de schade aan het slachtoffer en de laptop aanzienlijk zal zijn. Of het nou wel of niet gebeurd is, wat verontrustend is dat insiders dit soort verhalen rondstrooien en dat sommige politici vervolgens een show daarvan gaan maken in de media. Wat beweegt hen vragen we ons af. Is het frustratie over gebroken carrières? Problemen in de privésfeer? Narcistische aandachttrekkerij? Persoonlijke antipathieën met diepe wortels? In ieder geval is het niet werken aan de belangen van Wassenaar. Want dan zouden problemen intern besproken en opgelost zijn, zou je het geheimhoudingsbeginsel over beraadslagingen in het college respecteren, zou je in staat moeten zijn je emoties onder controle te houden en anders een ander vak hebben moeten kiezen, zouden raadsleden hun zorgen melden bij de daarvoor gecreëerde instanties, zou er naar oplossingen gezocht zijn en pas in de allerlaatste, allerlaatste instantie zou bij uitblijven van resultaten de publiciteit kunnen worden gezocht. Hoe nu verder? Er moet een onderzoek komen naar de bestuurscultuur roepen sommigen. Maar hebben we dat een paar jaar geleden al niet gedaan? Een kostbaar onderzoek, overleggen met de Commissaris van de Koning, raadsvergaderingen, afspraken. Misschien beter om de conclusies van toen er nog eens bij te pakken. Want laten we wel wezen het gaat niet alleen om ‘de laptop affaire’. Wie de laatste keren raadsvergaderingen heeft gevolgd schrikt van de toon en het getreiter en van weglopende raadsleden, omdat men geen spreektijd meer heeft of geen zin heeft om te stemmen. Toch wel cynisch dat tegelijkertijd deze raad het inspreekrecht heeft afgeschaft: de burger mag niet gehoord worden, men is te druk met zichzelf. Zo druk, dat men ook geen zin heeft de grote thema’s te bespreken zoals de vestiging van een enorme fabriek aan de gemeentegrens. Daarom een gele kaart richting onze politici. Waarom geen rood? Om de goedwillende, over het algemeen ‘beginnende’, raadsleden te ontzien, maar hen wel aan te sporen hun stem te verheffen.